„Samobójca rozumiał bardzo dobrze, iż nie można byln wyrzucić rektora, dama, która ustąpiła mu pokój, już nie żyła i rektor nie wypierał dłużej nikogo. Ale na tem nie kończyła się jego niechęć i gniew przeciwko człowiekowi, który przybył tu i zażądał pokoju z piecem. Kto po niego posłał Z j u kiego powodu mianoby czynić z nim tyle ceregieli I co za apetyt u tego bakałarza szkolnego! Samobójca rzekł do swego towarzysza Antoniego Mossa — Czynię wszystko, aby omijać lego człowieka, ale nie zejdę mu z drogi przy potkaniu!
No i poczęło się od tego, że pewnego dnia samobójca u i.nil w palarni i czekał. Czekał na gazety, które miały nadejść z poczty. Owszem, gazety nadeszły. Ale oto weszło w zwyczaj, że rektor, jako najuczeńy i najbardziej interesujący się umysł w sanatorjum, przeglądał gazety pierwszy, wszyscy goście uwużali to za słuszne, jedynie samobójca się złościł. Skoro gazety nadeszły, postarał się szybko rozrzucić je po stole i zmieszać z kilku starszemi dziennikami, oddawna przeczytanemi, sam zaś usiadł z angielską gazetą, zaabonowaną specjalnie dla mylady. Wszystko zostało przygotowane.
Wszedł rektor.
Nagle obaj panowie popadb w niezgodę rektor nie mógł znaleźć świeżych gazet i jął porównywać numery i daty ze starem i, zapytał też samobójcy“(7)