„Po przejechaniu dwóch mil Balsamo wstrzymał nagle Dżerida. Rumak stanął jak wryty na swych stalowych sprężystych nogach, Balsamo zaś podniósł głowę, otarł pot z twarzy i rzekł do siebie
— Biedny szaleńcze! Ani szybki bieg twego konia, ani twoje chęci nie są w stanie zatrzymać piorunu czy iskry elektrycznej. Potrzeba ci szybkiego działania. Musisz zadać cios nagły i mocny, taki, który by sparaliżował nogi i unieruchomił język. Nieposłuszną niewolnicę należy schwytać zwycięskim snem... Och, jeżeli znowu wpadnie w moje ręce...!
I Balsamo zgrzytnął zębami.
— Daremnie chcesz ją zatrzymać — zawołał do siebie gniewnie, — Lorenza już jest tam! Chce mówić i może mówić, przeklęta! Och, wszystkie męki będą zbyt słabe w porównaniu z twoją zbrodnią! Ale zobaczymy. Spróbujmy, co potrafię... Lorenzo! Lorenzo! Rozkazuję ci, abyś usnęła! Gdziekolwiek się znajdujesz, śpij! Ja tak chcę!... Och, nie, ja w to nie wierzę, nie śmiem wierzyć, a przecież wola jest wszystkim... Ale zażądam jeszcze raz, z całą moją siłą. Przeszyj powietrze, wolo moja, przebij mury jak kula armatnia! Gdziekolwiek jest Lorenza, ścigaj ją, uderzaj i łam! Lorenzo, Lorenzo, chcę, żebyś usnęła! Lorenzo, chcę, żebyś milczała!“(8)