„czym, odradza ucieczki „do lasu", tępi wszelką przesadę „panikarskobohaterską", z drugiej zaś strony — pochwala i organizuje takie akcje, jak bój pod Krasnobrodem, rugowanie ogniem i kulą świeżych osiedleńców niemieckich w Zamojszczyźnie, wyzwalanie 7 bronią w ręku więźniów politycznych, różnego rodzaju sabotaże itp. Wyrazem tej rzekomej dwoistości są dwa pozornie sprzeczne hasła, pod którymi od szeregu miesięcy wychodzi BI „Błogosławieni, którzy w czasie gromu nie utracili równowagi ducha" oraz „Święty Boże, Święty Mocny, Święty a Nieśmiertelny — błogosław odważnym i dzielnym". Pragniemy rzecz wyjaśnić „Równowagi ducha" nigdy nie utożsamialiśmy z bezczynnością sił zbrojnych w Kraju. Odpowiednie komórki wojskowe i z wojskiem powiązane wykonywały wyznaczone im doraźnie zadania bojowe. Tyle tylko, że z różnych względów nie widzieliśmy potrzeby podawania do wiadomości publicznej tych akcji i robienia wokół nich szumu. Dopiero od kilku miesięcy uznaliśmy za wskazane komunikowanie od czasu do czasu tego czy innego faktu.
Prowadząc tę walkę ograniczoną, uderzając nie na oślep, lecz tam gdzie trzeba i kiedy trzeba — równocześnie kategorycznie sprzeciwiamy się przedwczesnym nastrojom powstańczym i jakimś odruchowym aktom zbrojnej rozpaczy. Czynimy tak dlatego, iż w pełni zdajemy sobie sprawę z tego, że powstania Narodu nie możemy wywoływać co kwartał. Powstanie można wywołać tylko jeden — jedyny raz. I musi to być bezwarunkowo powstanie udane. Powstanie nieudane, nie przygotowane, wywołane w nieodpowiedniej chwili — byłoby równoznaczne z utopieniem Kraju we krwi — krwi bez celu straconej — oraz wyniszczyłoby nasz najbardziej cenny element ludzki.“(14)